Geen tijd….??!!               

Onderstaand waar gebeurde verhaal ontving ik van mijn goede vriendin Myriam. Heb net een cursus Mindfulness achter de rug. Dit verhaal doet me erg denken aan waar Mindfulness over gaat.

Er stond een straatmuzikant aan de ingang van metrostation "L'Enfant Plaza" in Washington DC.  Het was een koude ochtend, in januari 2010. Hij speelde gedurende 45 minuten. Om te beginnen Bach, dan het Ave Maria van Schubert, muziek van Manuel Ponce, van Massenet en opnieuw Bach. Na 3 minuten, was er een man van wat rijpere leeftijd die de spelende muzikant opmerkte. Hij vertraagde even, stopte enkele seconden en stapte meteen weer door.

Een minuut later kreeg de vioolspeler zijn eertse dollar: zonder te stoppen gooide een vrouw een biljet in zijn vioolkist.

Enkele minuten later , bleef er een jongen even staan luisteren, maar keek dan op zijn horloge en stapte vlug verder.....

De meeste aandacht kwam nog van een kleine ongeveer 3-jarige jongen zijn moeder trok aan hem, maar het kind bleef staan kijken.

Hij moest met zijn moeder, die geen tijd wilde verliezen, mee.

Het jochie hield, al stappend, zijn hoofd naar de muzikant gericht.

Het was bijna 8 uur in de ochtend; piekuur, er kwamen bijna 1000 duizend mensen voorbij, de meesten op weg naar hun werk.

Gedurende de 45 minuten die de muzikant speelde , waren er amper 7 personen die echt bleven staan om even te luisteren.

Twee dagen voor dit gebeuren  in de metro, was zijn optreden in het  theater van Boston op voorhand uitverkocht, en kostten de de tickets  bijna 100 dollars per stuk. Dit is echt gebeurd!

Dit incognito optreden van Joshua Bell, in een metrostation  was georganiseerd door de « Washington Post » in het kader van een onderzoek naar perceptie, en de smaken en prioriteiten van de mensen.

Een van de conclusies na deze ervaring kan zijn : 

Als we niet de tijd nemen om te stoppen en te luisteren wanneer ons onverwacht iets moois wordt aangeboden, hoeveel andere buitengewone zaken en prachtige kansen m.b.t. de mooie dingen van het leven laten we dan ook aan ons voorbijgaan?